Artık demir alma günü gelmişse zamandan,
Meçhûle giden bir gemi kalkar bu limandan.
Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;
Sallanmaz o kalkışta ne mendil ne de bir kol.
Rıhtımda kalanlar bu seyâhatten elemli,

Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli,
Bîçare gönüller! Ne giden son gemidir bu!
Hicranlı hayâtın ne de son mâtemidir bu!
Dünyâda sevilmiş ve seven nâfile bekler;
Bilmez ki giden sevgililer dönmeyecekler.
Birçok gidenin her biri memnun ki yerinden,
Birçok seneler geçti; dönen yok seferinden.

Yahya Kemal Beyatlı

Günlerden bir gün kırlangıcın biri bir adama aşık olmuş. Ve adamın penceresinin önüne konup adama şöyle demiş:

-Ben seni çok seviyorum, lütfen pencereyi açıp beni içeri al da birlikte yaşayalım.

Adam:

-Olmaz alamam... Sen bir kuşsun hiç bir kuş adama aşık olur mu?... demiş.

Kırlangıç tekrar:

-Lütfen pencereyi açıp beni içeri al birlikte yaşarız. Hem ben sana dost ve arkadaş olurum canın da sıkılmaz birlikte yaşar gideriz… demiş. Adam yine:

-Olmaz alamam... Git başımdan, diye cevap vermiş.

Üçüncü ve son defa kus adamın penceresinin önüne konup adama tekrar şöyle demiş: